gr-patriotis

Η πατρίδα μας δέχεται καθημερινώς απανωτά χτυπήματα. Ο στόχους τους να χτυπήσουν τον πολιτισμό, τη γλώσσα και τη θρησκεία μας έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα σε μέγάλο βαθμό. Εναντίων μας είναι και η πλειονότητα των Μ.Μ.Ε. Ας το αποτρέψουμε να συνεχιστεί...

Tίτλος βιβλίου: «Τι είν’ η Πατρίδα μας »

ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Επιμέλεια: Θάλεια Δραγώνα - Άννα Φραγκουδάκη

Στόχος του συγγράμματος αναφέρεται: Η διερεύνηση των τρόπων με τους οποίους περιγράφεται και αξιολογείται το Ελληνικό έθνος και τα άλλα έθνη μέσα στο Ελληνικό σχολείο.

Πηγές για την έρευνα: Χρησιμοποιήθηκαν τα σχολικά εγχειρίδια και οι αντιλήψεις μικρού δείγματος εκπαιδευτικών.

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ

Προηγείται συνολική θέση βασισμένη στις επιστημονικές αλήθειες και όχι στις πολιτικές σκοπιμότητες.

Ακολουθεί ευρύτερη κριτική ανάλυση στις επόμενες σελίδες.

Οι καταγγελίες που διατυπώθηκαν σχετικά με το ανθελληνικό νοηματικό περιεχόμενο του βιβλίου είναι ορθές. Η διάψευση ισχύει μόνο για την ακριβή λεκτική μεταφορά των επιστημονικών όρων.

Από τις βιβλιογραφικές αναφορές απουσιάζουν ονόματα κορυφαίων Ελλήνων συγγραφέων όπως του Νικ. Σαρίπολου, πατέρα του Συνταγματικού Δικαίου, του Σωκράτη Σταματιάδη με το έργο (Συμβολή στην Επιστήμη της Κοινωνιολογίας) και του Δημήτρη Βεζανή συγγραφέα της «Γενικής Πολιτειολογίας». Τούτο προϊδεάζει για μια ρηχή προσέγγιση του θέματος και για την απόλυτη συμπόρευση των συγγραφέων του με τη Νέα Τάξη και την Παγκοσμοιοποίηση.

Το βιβλίο βρίθει ιστορικών ανακριβειών και επιστημονικών αναληθειών, που έρχονται σε σύγκρουση με την παραδεδεγμένη θεωρία περί «έθνους».

Η έννοια του ΕΘΝΟΥΣ σχετίζεται με τη συνείδηση, δηλαδή με στοιχεία όχι εξωτερικά-μορφολογικά, αλλά με στοιχεία εσωτερικά, τα οποία δεν επιδέχονται υποκειμενική ερμηνεία.

Η έννοια της ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ σημαίνει τη συγκέντρωση όλων των εσωτερικών στοιχείων του ανθρώπου, τα οποία παραμένουν αναλλοίωτα και σταθερά στο χώρο και το χρόνο.

Εξαρτάται, βέβαια, από το ποια θεωρία μας ικανοποιεί για να δώσουμε την έννοια της ταυτότητας. Θέλουμε τη θεωρία του Φαλμεράϊερ (οργάνου του Πανσλαβισμού κατά το 19ο αι.) ή τη θεωρία του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου;

ΑΝΑΛΥΤΙΚΉ ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Σημειώνουμε ότι μόνον ο τίτλος του εξωφύλλου είναι σε μονοτονικό, προβληματίζοντας για το σκοπό που εξυπηρετεί…

Για τη συγγραφή του βιβλίου συνεργάστηκαν επτά (7) άτομα.. Μεταξύ των συγγραφέων οι κυρίες Θάλεια Δραγώνα και Άννα Φραγκουδάκη, γνωστές για το 10ετές ΠΕΜ (Πρόγραμμα Επιμόρφωσης Μουσουλμανοπαίδων) στη Θράκη και συγγραφείς από κοινού της εισαγωγής αυτού του βιβλίου (σελ.13-26).

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ»

Αναφέρεται στη σελίδα 15 της εισαγωγής:

Δομικό στοιχείο της ταυτότητας = Η παρουσία του «άλλου»

Έτσι, από τη μια μεριά συντελείται η διεργασία δόμησης και συγκράτησης και ένταξης των κοινών αξιών, κοινών προτύπων και ιδεωδών, δηλαδή το «εμείς».

Από την άλλη πραγματοποιείται η διαφοροποίηση, ο αποκλεισμός των μη οικείων (ανοικείων) ή αρνητικών στοιχείων, δηλαδή το «άλλο» ή «άλλοι».

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Δεν θεωρείται αναγκαία για τη δόμηση της ταυτότητας κάποιου η εγκατάσταση του «άλλου» μέσα στα σύνορά του. Η σύγκριση και διαφοροποίηση μπορεί να γίνεται και εξ αποστάσεως , όπως γινόταν μέχρι τώρα.

Δεν υποτιμά κάποιος τα «ανοίκεια ή «άλλα» στοιχεία, δηλαδή τους μη Έλληνες (πρόσφυγες-λαθρομετανάστες κλπ). Τα σέβεται, αλλά δεν τα προσλαμβάνει, δεν τα χρειάζεται για τη δόμηση της ταυτότητάς του.

Δεν σημαίνει ότι επειδή κάποιος «αρνείται» να τα υιοθετήσει, αυτά υποτιμώνται αναγκαστικά και μετατρέπονται όχι μόνο σε στοιχεία αρνητικά αλλά και επικίνδυνα, όπως η συγγραφέας γράφει (σελίδα 16).

Στη σελίδα 16 παρατίθενται απόψεις δύο άλλων περί «ταυτότητας», οπαδών μάλιστα της θεωρίας του Φαλμεράϊερ:

1) [Βελουδής 1982, 84]: Κατ’ αυτόν η «αναζήτηση» της «νεοελληνικής» ταυτότητας υπήρξε μακρά διαδικασία .[Χάνεται δηλαδή και την ξαναβρίσκουμε];

2) [Σκοπετέας 1988]: «Στη συγκυρία του 19ου αιώνα… η Ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν».

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Η συγγραφέας μεροληπτεί, αφού δεν κάνει καμμία αναφορά στον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ο οποίος ανασκεύασε τα γραφέντα του Φαλμεράϊερ, βασισμένος στις έρευνες Ιστορικών της Μεσαιωνικής Ιστορίας και δεινών επικριτών του, όπως ο Ιωάννης Τσινκάουζεν και ο Κάρολος Χοπφ.

Στη σελίδα 88 η πρόταση της κυρίας Δραγώνα από τελεία σε τελεία αναφέρει:

«Η ταυτότητα που καλλιεργείται είναι μια ψευδαισθητική ταυτότητα».

Οκτώ γραμμές πιο κάτω στην ίδια σελίδα την χαρακτηρίζει «απατηλή» ταυτότητα, που έχει ανάγκη από μύθους, όπως αυτοί που συναντάμε στα σχολικά εγχειρίδια...κλπ.).

ΕΡΩΤΗΣΗ: 1)Γιατί επιμένει στη θεωρία του Φαλμεράϊερ που έχει καταρριφθεί;

2) Η χρήση διαφορετικών λέξεων αλλάζει το νόημα περί ταυτότητας;

Στη σελίδα 17 αναφέρεται ότι: Στο τέλος του 20ου αιώνα υπάρχει αναζωπύρωση εθνικισμών, η οποία θέτει φραγμούς

α) στις τάσεις για ειρηνική συμβίωση των λαών,

β)στη συνύπαρξη και συνάντηση πολιτισμών,

γ)στην ανοχή της διαφορετικότητας και

δ) στην καταπολέμηση όλων των διακρίσεων.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

Είναι ουτοπική διεθνιστική αντίληψη, «μοντέλο» που έχει αποτύχει και στην ΕΣΣΔ και στη Γιουγκοσλαβία και εν μέρει στην Αμερική, όπου συνδετικός κρίκος είναι το χρήμα, αλλά διατηρούνται οι πολιτισμικέ διαφορές.

Από τον Όμηρο ως το Θουκυδίδη κλπ ο όρος Δ ι ά κ ρ ι σ η= ξεχώρισμα, αντίληψη της διαφοράς, συναίσθηση του σωστού, κατανομή (διάκριση εξουσιών).

Το «διακριθήναι απ’ αλλήλων» είχε θετική σημασία.

Σήμερα, μιλώντας για καταπολέμηση των διακρίσεων, δεν εννοούν αφομοίωση, αλλά την αποδοχή των «εθνοτικών άλλων ομάδων» με τις οποίες πρέπει να ζούμε αρμονικά, ανεχόμενοι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά η μια της άλλης.

Είναι ο στόχος των φορέων της Νέας Τάξης «να αποκτήσει αυτογνωσία ή παγκόσμια Ευρωπαϊκή μειονότητα», συνέδριο ΠΕΜ (9-10-11/3/2007). Παράλληλα δηλαδή με την εθνική ταυτότητα (σελίδα 19), εισηγούνται και την απόκτηση της Ευρωπαϊκής ταυτότητας ως άνοιγμα των πολιτισμικών οριζόντων.

Στη σελίδα 22 η κυρία Δραγώνα φαίνεται να αναλύει (συμφωνώντας;) τα κείμενα της Έφης Αβδελά για το ρόλο του σχολείου στα σύγχρονα κράτη. Παραδέχεται την πολιτισμική ομογενοποίηση και τη διαμόρφωση συλλογικής εθνικής ταυτότητας.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Ουτοπική επίσης και μη εφικτή στην πράξη ακόμη και στις ΗΠΑ, όπου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διατηρούνται γενικώς οι καταγωγές. Μάλιστα στις Αμερικανικές άδειες οδήγησης, που έχουν και ρόλο ταυτότητας, αναγράφεται η φυλή κάθε ατόμου.

Επίσης στην σελίδα 22 αναφέρεται ότι το έθνος δεν συνιστά πρωταρχική, σταθερή, φυσική οντότητα (Ρομαντική αντίληψη του 19ου αιώνα), αλλά είναι φαινόμενο ιστορικό με συγκεκριμένα μεταβαλλόμενα χαρακτηριστικά.

[Όμως δεν αναφέρει ποια είναι αυτά που μεταβάλλονται].

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

Εμμέσως πλην σαφώς οι συγγραφείς του βιβλίου προσπαθούν να περιορίσουν τον Ελληνικό λαό στο συγκεκριμένο Ευρωπαϊκό φάσμα, εκτιμώντας ότι η Ελλάδα εντάσσεται αποκλειστικά και όχι μόνο γεωγραφικά στην ήπειρο της Ευρώπης.

Οι Έλληνες, αντίθετα, αισθάνονται, νοιώθουν, έχουν ακριβή επίγνωση ότι ευρίσκονται μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αλλά και ως ναυτικός λαός γνωρίζουν καλά ποια είναι η γεωπολιτική τους θέση, αν οφείλουν κάτι και σε ποιους οφείλουν, αν έχουν επηρεασθεί σε κάτι και από ποιους, αλλά και τι έχουν προσφέρει και σε ποιους.

Από τη σελίδα 78 ως την 93 αναφέρεται η συγγραφέας στην αίσθηση των Ελλήνων περί απειλής της Ελληνικής ταυτότητας και στις στρατηγικές αντιμετώπισης της απειλής αυτής, επιμένοντας η ίδια ότι κάνουν λανθασμένες τοποθετήσεις.

Πιστεύει, για παράδειγμα, ότι οι Έλληνες έχουν αποσιωπήσει τη σημασία της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και του Τουρκικού κράτους από το 1908 και ύστερα..

Ομοίως ισχυρίζεται ότι δεν αναγνωρίζουν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί τις όποιες κοινωνικοπολιτισμικές επιρροές δέχτηκαν από την Τουρκική, τη Βαλκανική και τη Μεσανατολική «κουλτούρα». Ότι δεν αναγνωρίζουν επίσης οι Έλληνες εκπαιδευτικοί πως η Ελληνική επανάσταση επηρέασε τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, που δημιούργησαν τα σύγχρονα Βαλκανικά κράτη.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1)Δεν αναφέρονται στοιχεία δύναμης και κύρους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τα οποία άφησαν οι Έλληνες ανεκμετάλλευτα. Για τους Αμερικανούς, βεβαίως, που επιθυμούν τη σταθερότητα στη περιοχή έχει τη σημασία της η τεράστια δύναμη της Τουρκίας .

2)Η συγγραφέας πρέπει να αναφέρει στοιχεία και επιχειρήματα αποδεικτικά των όσων υπαινίσσεται, διότι η αλληλεπίδραση είναι νόμος της φύσης και εθελούσια παρεμπόδιση στις εκατέρωθεν επιρροές αποκλείεται.

Στη σελίδα 84-85: γράφει η κυρία Δραγώνα πως άδικα οι εκπαιδευτικοί πιστεύουν ότι οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις έχουν λειτουργήσει με ίδια συμφέροντα και ότι εκμεταλλεύτηκαν τους Έλληνες. Αναφέρει επίσης ότι είναι αλαζονεία να θεωρούν οι Έλληνες, ότι έχουν δικαίωμα-απαίτηση καλύτερης συμπεριφοράς εκ μέρους των Ευρωπαίων, επειδή τους έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Είναι γνωστό σε όλους πως οι Μεγάλες δυνάμεις, όπως είναι φυσικό, ενεργούν πάντοτε με βάση τα συμφέροντά τους η κάθε μια και επομένως αποδεικνύονται τουλάχιστον προπαγανδιστικές οι τοποθετήσεις της αυτές.

Στη σελίδα επίσης 85-86 θεωρεί η κυρία τέχνασμα υπεράσπισης της απειλούμενης ταυτότητας τη στρατηγική της εξιδανίκευσης για παράδειγμα του προγονικού παρελθόντος και την ταύτισή τους με αυτό. Ότι δηλαδή ζουν οι Έλληνες μια διεργασία «ναρκισσισμού» αποκλείοντας την εξωτερική πραγματικότητα.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

Η Ελληνική γλώσσα και ιστορία θεωρούνται ως πρώτα και σταθερά στοιχεία της παράδοσης, εξελισσόμενα ασφαλώς με το πέρασμα των αιώνων. Το Βυζάντιο ήταν μια ευρύτερη αυτοκρατορία και η μεγαλύτερη ομοιογενής «έσω ομάδα» (Έλληνες), σωστά ανάγονται στο προγενέστερο του Βυζαντίου παρελθόν ως την αρχαιότητα.

Απολύτως καμμία χαμηλότερη ιεράρχηση και εκτίμηση δεν εννοούν και δεν κάνουν για το Νεοελληνικό πολιτισμό και την ιστορία τους, όπως λέει η κυρία Δραγώνα. Οι ηρωϊκές μορφές του ’21, το Κούγκι, το Μεσολόγγι, το Αρκάδι, οι Βαλκανικές νίκες, το ΟΧΙ του ‘40, η Αντίσταση και ο Γοργοπόταμος και το ΟΧΙ των Κυπρίων στο Σχέδιο Ανάν είναι της ίδιας δυναμικής και αξίας με τις νίκες του Ιουστινιανού, με το Υγρό Πυρ του Ηρακλείου, με τις Πλαταιές και το Μαραθώνα!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αφού η κυρία Δραγώνα ομολογεί ότι η ναρκισσιστική στάση είναι αμυντική διεργασία απέναντι σε αισθήματα αποδυνάμωσης, απώλειας κύρους, εξουσίας και αίσθησης του «ανήκειν», στοιχεία που απειλούν την κοινωνική ταυτότητα (σελίδα 86), ποια γνώμη έχει για το πώς έφτασαν εκεί οι Έλληνες και ποίοι ευθύνονται γι’ αυτό;

Στη σελίδα 87 σχολιάζεται ως λανθασμένη η προβολή του Παρθενώνα πέρα από τόπο και χρόνο ως σύμβολο του δυτικού πολιτισμού, με την έννοια της ταύτισης με το παρελθόν και σε αντιδιαστολή με μια προοδευτικότερη στάση και έφεση προς αλλαγή σε ό,τι αφορά την επιστήμη και την τεχνολογία.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1)Επιστήμη και τεχνολογία παράγουν και σήμερα τα ελληνικά μυαλά λιγότερο στον τόπο τους και περισσότερο εκεί, όπου υπάρχουν οι προυποθέσεις και τους δίνονται ευκαιρίες για να θριαμβεύουν.

2) Είναι απρέπεια να μην αναφέρεται καθένας στο τέλειο και παγκόσμιο μνημείο που λέγεται Παρθενώνας. Ένα έργο ισάξιο, ανάλογο σε μεγαλείο δεν έχει ούτε σε σχέδια να επιδείξει η χώρα σήμερα! Έπειτα οι ίδιοι οι κυβερνώντες υποτιμώντας τους εγχώριους δημιουργούς, ανατρέχουν εκτός Ελλάδας για να κτίσουν ένα Ο.Α.Κ.Α, για παράδειγμα, ένα Μουσείο της Ακρόπολης κλπ.

Σελίδες 90-91-92 : Η συγγραφέας παρατηρεί στα σχολικά εγχειρίδια και στο δείγμα των εκπαιδευτικών που ρωτήθηκαν μια ρητή και άρρητη αμφιθυμία, σχετικά με την κατηγοριακή κοινωνική υπαγωγή των Ελλήνων. Κάνουν δηλαδή οι Έλληνες ένα προσεκτικό καλοζυγισμένο συνδυασμό για το πού ανήκουν κοινωνικά και, φαίνεται, δεν συμφωνούν τα συμπεράσματα της έρευνας με την κοινωνική ταυτότητα που επιθυμεί να τους προσάψει η εν λόγω εκσυγχρονιστική ομάδα.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

Βεβαίως πράττουν ορθά δηλώνοντας ότι ανήκουν λίγο στην Ανατολή και λίγο στη Δύση. [Το έχουν παραδεχτεί και το έχουν γράψει πολλοί, όπως ο Καβάφης].

Βεβαίως ήταν μικρόψυχος και εσφαλμένος ο ορθολογισμός των Γάλλων και άλλων απέναντι στο Γερμανοϊταλικό άξονα (γραμμή Μαζινό κλπ.).

Βεβαίως ήταν γενναίος παραλογισμός η αντίσταση των Ελλήνων κατά του Άξονα και οδήγησε στην πραγμάτωση του αδυνάτου το 1940. (Οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες-Τσώρτσιλ). Μήπως ήθελε τους εκπαιδευτικούς να απαντούν ότι καλά έκαναν εκείνοι που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς;

Μήπως δεν κάνουν πάντα ιδιοτελείς κινήσεις όσοι διαθέτουν δύναμη-ισχύ;

Μήπως οι Δυτικοευρωπαίοι είναι ιδιαίτερα θερμοί για την πολιτισμική κληρονομιά των Ελλήνων; Αν ναι, γιατί το Μουσείο της Ενωμένης Ευρώπης πρέπει να αρχίζει από τον Καρλομάγνο; Αλλά δεν ανάγουν το Ευρωπαϊκό μουσείο ούτε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που ανήκει γεωγραφικά στην ενωμένη Ευρώπη! Μήπως επειδή κι εκεί θ’ αναφανεί η Ελληνική βάση και επιρροή;

Μήπως τα Μουσεία όλων δεν καμαρώνουν με την έκθεση Ελληνικών θησαυρών;

Σελίδες 92-93: Σχετικά με το περιεχόμενο των σελίδων αυτών θεωρείται, κατά την κρίση μας δικαιολογημένος ο φόβος περί απειλής της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων.

Μήπως η Ελλάδα είναι χώρα μεγάλη είτε πληθυσμιακά είτε οικονομικά;

Μήπως έχει με τους Δυτικοευρωπαίους τα ίδια προβλήματα σε σχέση με την εξωτερική της πολιτική ή συμπίπτουν τα συμφέροντά της με εκείνων;

ΓΕΝΙΚΑ : Το βιβλίο προσπαθεί να πείσει ότι δεν πρέπει να ανησυχεί κανείς για την Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, παρά το ότι γνωρίζουν όλοι πως η οποιαδήποτε εξελικτική διαδικασία είναι από μόνη της προκλητική και φοβική, ως κάτι το άγνωστο και περίεργο και άδηλο!

Πολύ περισσότερο δε, όταν ο ένας στους δέκα (1/10) δεν είναι πολίτης της «έσω- ομάδας» αλλά είναι από τους «άλλους» μέσα στη χώρα του Έλληνα πολίτη.

Με την κοινή λογική και πείρα γίνεται αντιληπτό από καθένα ότι έχει αρχίσει να εφαρμόζεται η ρήση του Κίσσιγκερ (1994), ότι ο Ελληνισμός πρέπει να αποκοπεί από τις ρίζες του (γλώσσα-θρησκεία-ιστορία-πολιτιστικές παραδόσεις).

Σελίδες 99-100: Μεταναστευτικό πρόβλημα.

Αναφέρει ότι τα λεγόμενα για τις συνέπειες της εισόδου των προσφύγων –λαθρομεταναστών κλπ. δεν στηρίζονται σε στοιχεία και επικαλείται συγγραφείς του έτους 1994 (Βοτζάς) και 1995 (Friaberg-Hunt).

ΕΡΩΤΗΣΗ: Επιμένει ακόμη ότι μετά από 12 χρόνια ισχύουν τα ίδια; Δεν έφερε εγκληματικότητα-ανεργία-απώλεια συναλλάγματος η ανεξέλεγκτη είσοδος;

Επιμένει ακόμη ότι συμβάλλουν στην οικονομία της χώρας οι μετανάστες, όπως με λάθος εκτιμήσεις έγραφαν το 1995 οι Λιανός-Σαρρής-Κατσέλη (σελίδα 100, υποσημείωση 24); Αρνείται ότι η μεγαλύτερη βοήθεια που πρόσφεραν τότε οι λάθρα εργαζόμενοι ήταν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους οι μεγαλοεργολάβοι;

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Αναφέρεται στη σελ.204 ότι το υλικό από τις συνεντεύξεις των εκπαιδευτικών συνέβαλε στη δημιουργία (κατασκευή) του ερωτηματολογίου.

Επίσης πρέπει να κριθεί η μεθοδολογία ως ανεπαρκής, αφού στην έρευνα συμμετείχαν μόνο 18 άτομα σε σύνολο πάνω από 60.000 εκπαιδευτικούς.

Για τη συγκεκριμένη έρευνα η ίδια η συγγραφέας (σελίδα 103) συμπεραίνει ότι:

1)Οι πραγματικές διαφορές σε απόλυτες τιμές, όσον αφορά τις απαντήσεις των ερωτηθέντων εκπαιδευτικών των δύο ομάδων δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλες.

2)Ούτε συναρτώνται με μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη.

3)Ούτε συναρτώνται με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Αναρωτιέται καθένας για το πώς δεν κρίνει τεράστια διαφορά το 27% προς το υπόλοιπο 73%, της άλλης ομάδας, η οποία χαρακτηρίζεται εθνοκεντρική και ξενοφοβική, μάλλον επειδή διαφωνεί με τις θέσεις της κυρίας. Άρα πρόκειται για μια τελείως αντιεπιστημονική αντιμετώπιση.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Άρα, σύμφωνα με τη διαπίστωση 1, σχεδόν άπαντες οι ερωτηθέντες εκπαιδευτικοί ομονοούν προς την γενική των Ελλήνων στάση, απέναντι και στην Ευρώπη και στους μετανάστες-πρόσφυγες.

Και πώς θα ήταν διαφορετική η κρίση των εκπαιδευτικών συνολικά; Οι πάντες γνωρίζουν και διδάσκουν ότι αμιγείς πληθυσμούς δεν ευρίσκονται πουθενά σήμερα. Εξ’ ίσου καλά γνωρίζουν και βιώνουν την εθνική τους ταυτότητα διατηρούμενη και προσλαμβάνουσα (σελ.97), χωρίς προκαταλήψεις, ξενοφοβία ή ρατσιστικές τάσεις. Τα περί ανάγκης εκφόρτισης δυσάρεστων συναισθημάτων προς τον «άλλο» είναι της κυρίας λανθασμένα συμπεράσματα, διότι οι Έλληνες εκπαιδευτικοί και μη δεν θα προέβαλλαν ποτέ μια υποτιμημένη και υποβιβασμένη εικόνα εθνικής ταυτότητας.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Αν ο Ελληνικός λαός επιδεικνύει, σήμερα, την εικόνα περί της οποίας ομιλεί η συγγραφεύς, καθένας συμπεραίνει ότι πρόκειται για το αποτέλεσμα αθλίων κυβερνήσεων που προέκυψαν κατά παράβαση της Συνταγματικής επιταγής, άρθρο 16, 2 για την προώθηση των εθνικών στόχων της Παιδείας..

ΛΑΘΟΣ όσα γράφονται περί ρατσισμού (σελίδα 94), γιατί κάθε λαός είναι υπερήφανος για τα ιδιαίτερα στοιχεία που θεωρεί ότι τον κάνουν να ξεχωρίζει. Αυτό δεν λέγεται «ρατσισμός». Μάλλον οι απόψεις της κυρίας Δραγώνα συνιστούν αντίστροφο ρατσισμό.

Ο Ελληνικός λαός δεν αποδέχεται καμμία εγγενή βιολογική κατωτερότητα άλλων φυλών.

Συμβιώνει στο σύνολό του χωρίς προκαταλήψεις άλλες, από εκείνες που η ανθρώπινη φύση δικαιολογεί και προς την «έσω ομάδα», τον «επιστημονικό ρατσισμό» για παράδειγμα.

Δεν λέγεται πολιτισμικός ρατσισμός η αναγνώριση μιας πολιτισμικής κληρονομιάς ανώτερης από κάποια ή κάποιες άλλες.

Οι περιοχές των συνόρων είναι σαφές ότι περιλαμβάνουν εκατέρωθεν εθνοτικά και πληθυσμιακά μίγματα και, αν γινόταν η λεπτομερής αναφορά τους (σελ. 95), θα συνέβαλε περισσότερο στην αύξηση της ομοιογενούς κοινότητας.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΘΕΣΗ για το συγκεκριμένο βιβλίο και για το διορισμό της κυρίας στη συγκεκριμένη θέση του Υπουργείου.

Ο ακαδημαϊκός Δεσποτόπουλος ,[εφημερίδα ΝΈΑ, 2-3/1-2010]

μπορεί να διείδε στον όγκο των συγγραμμάτων της κυρίας Δραγώνα [«στερεούς τίτλους» για να διακονεί η εν λόγω την επιστήμη της Κοινωνικής Ψυχολογίας], αλλά όχι και να αναμειγνύεται στην εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων, ρόλο για τον οποίο είναι προφανής η ανεπάρκειά της και η συγκεκριμένη αποστολή της...

Αθήνα 7-1-2010

Σπαθάτου Αδαμαντία-Ανδρονίκη

Ιστορικός-Αρχαιολόγος-Εκπαιδευτικός

Γραμματεία Παιδείας του ΛΑ.Ο.Σ.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου